Bırakmadın

Gönül köşkümde kendine yer bırakmadın
Bülbül ötsün bağımda bahçemde gül bırakmadın
Aşıp geleyim engelleri bana yol bırakmadın
Harabeye döndürdün hanemi can da canan bırakmadın

Ağlatan da ağlar gülerim sanmasın sakın
En ağır darbeyi beklemediğin anda vurur sana en yakın
Dövsende dizin geç olur pişman olursun lâkin
Yüzüne bakıpta elinden tutacak el bırakmadın

Yaşadığın hülyadır aldanıp gerçektir sanma
Her duyduğuna inanıp gördüklerine kanma
Düştüğünde yanındaymış gibi görünen gölgedir inanma
Zifiri karanlıktır gecelerim hoş bir sada ile tertemiz bir dün bırakmadın

Lâl olmuş dillerim suskundur keder dolmuş yüreğim
Ahde vefa bilmeyen yar yolunda hibe oldu gençliğim
Seni gördüğüm o anda hani tutmaz idi ya dizlerim
Avuçlarımda duam derdine derman dilimde tatlı bir söz bırakmadın

Aldın avuçlarına savurdun dört bir yana küllerim
Hal bilmezin ellerinde bak nicedir hallerim
Rabbim hikmet sendedir çok nankördür kulların
Dost meclislerinde tebessüm yetiş medet demeye bende yüz bırakmadın