BAYRAM  GELMİŞ  NEYİME.... KAN  DAMLAR  YÜREĞİME......

Bayramlar birlik, beraberlik ve sevinç günleridir .En tatlı, en neşeli bayramlarımız, çocukluğumuzda geçirdiğimiz bayramlardır. Bayramlar ister milli olsun ,ister dînî olsun, bizlere hep heyecan vermiştir .Halk arasında hep söylenir.

" Deliye her gün bayramdır." diye. Şayet düşüncemiz, duygumuz   fikrimiz, zikrimiz  bayram kutlamaya uygun değilse, ha bayram  gelmiş ha gelmemiş... 

 Ne farkeder... Dedik ya .. Bayramı yaşamak için,bayram etmeyi hak etmek gerek... Koca bir ay geride kaldı. Ramazan ayını geçirdik. Ramazan boyunca oruç tuttuk. Beş vakit namazlarımızı ve teravihi kıldık. Hali vakti yerinde olanlar için, zekat sadaka ve fitrelerimizi verdik .Evet verdik.... Verdik.... Kimin ibadeti kabul olacak ,kiminin ibadeti kabul olmayacak onu Allah bilir. Biz ümitvarız..
 Allah kabul etsin deriz. Emredileni yaparız. Af dileriz. Allah'ın rahmetini umarız .Gizli ve aşikâr yaptığımız hatalarımıza tövbe ederiz. Allah'ın  Esmâ -ül Hüsnâ'sından olan "Gaffar" ismine sığınır, af dileriz .Affet, Ya Rabbi, deriz. Biz ellerimizi açarız boynumuzu bükeriz .Ya Râbbi  kapına geldik, deriz... Af  dileriz .

Fakat unutmayalım ki bu ibadet ve inanç biçimi sadece  bizim şahsımızla ilgilidir .
 Peki bu ibadetlerin bu davranışların topluma yansıma biçimi nedir ?..diye hiç düşündük mü?"Acaba toplumun hangi derdine devâ olduk" diye kafa yorduk mu? Bayram yapabilmeyi hak ettik mi ? Hele
bir bakalım. Bayram öncesi büyüklerimize hürmet gösterip başta ana baba olmak şartıyla ellerini öptük mü ?Hasta ziyaretleri yaptık mı? Akraba ziyaretlerinde bulunduk mu? Çevremizdeki fakir fukarayı sadece ramazanda değil her zaman düşünebilmeyi aklımızdan geçirdik mi .???Bir ramazan daha yaşadık. Ömrümüzden Bir yıl daha geçti .Bunun farkında olduk mu?

 Filistin'de Gazze'de binlerce  din kardeşimiz  İsrail'in haksız davranışları ve  zulmü  ile ölürken, yaralıların yarasına merhem sürülemezken, Gazneli çocuklar açlıktan bir deri bir kemik kalırken ,hiç vicdanımız sızladı mı...?? Sofralarımızda çeşit çeşit yemekler varken ,nasıl oldu.. Nasıl  oldu da içtiğimiz çorbadan zevk alır olduk... Nasıl oldu da oruç tuttuk, namaz kıldık, diye evde eşimize, çocuğumuza iş yerinde arkadaşlarımıza tafralar yaptık.  Dedik ya,  ibadetlerimiz noksan olsa da çok, buna mukabil hata ve kusurlarımız da çok...

  Şöyle ,iki elimizi başımızın arasına alalım. Düşünelim...
Bugün dünyamızın dört bir yanında müslümanlara soykırım  ve zulüm uygulanıyor, Müslümanlar arasında veya müslümanlara karşı savaşlar oluyor. Etrafımız ateş çemberine dönüşmüş.. Devletler arası hak, hukuk kaide  ve kural yerle bir olmuş, bir dünyada yaşıyoruz. İslam âlemi umûmî olarak ekonomik yönden zayıf, mânâda  ise birlik olamamanın, dertlere çare bulamamanın sıkıntısı içinde bucalayıp duruyor.. Ve biz bayram ediyoruz .Elbet te "BAYRAM ETMELİYİZ." ".Fakat şunu Unutmayalım ki; Peygamberimizin diliyle söylenen bir söz var... "Müslümanlar(mü'minler) biribirilerine karşı  bir binanın tuğlaları gibidir." Birbirlerinin neşesine üzüntüsüne ortak olurlar. İmkanları ölçüsünde birbirinin derdine  derman olurlar .Sorarım size , on  yıldır aynı camide namaz kıldığı halde bir birlerini tanımayan halini hatırını sormayan,  soramayan, derdine derman olmayan,sevinince  sevincini  paylaşamayan  veya paylaşmayan   insanlar biraraya geliyor. Bayram namazı kılıyor, Sevaplar işliyor....   

Fakat   gelin görün ki, hissettiğimiz ve bildiğimiz kadarıyla   başta kendi nefesimiz olmak şartıyla ailelerin ,komşuların,akraba ve dostların ,hele hele halkı müslüman olan  ülke insanlarının daha çook ramazan  ayına ihtiyacı var... Ne diyelim. Âdet yerini bulsun. Gönlünüz  şen , 
"BAYRAMINIZ MÜBAREK OLSUN." Farkında mıyız? Biz bayramı yaşadığımızı sanıyoruz. İçimizde, yüreğimizde acı, ızdırap ve hüzün dolu feryatlar fışkırıyor .